Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Gdy walą się fundamenty, cóż może zdziałać sprawiedliwy?” (Ps 11,3).

To pytanie brzmi jak cios w brzuch. Co robić, gdy wszystko, na czym budowałeś życie, nagle pęka? Rozpadające się małżeństwo. Diagnoza lekarska. Utrata pracy po dwudziestu latach. Zdrada przyjaciela.

Fundamenty. Te rzeczy, na których budowaliśmy całe życie. Małżeństwo, które miało być na zawsze. Praca, która dawała sens. Zdrowie, które wydawało się oczywiste. Wiara, która nie znała wątpliwości.

Co robisz, gdy to wszystko pęka?

Psalmista nie udaje, że to pytanie jest łatwe. Nie wciska taniego optymizmu.

Żyjemy w czasach tektonicznych przesunięć. Wartości, które wczoraj były oczywiste, dziś są wyśmiewane. Autorytety upadają. Instytucje tracą wiarygodność. Młodzi pytają: „Na czym mam budować, skoro wszystko się sypie?”

Jezus znał odpowiedź: „Każdego, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale” (Mt 7,24).

Fundamenty mogą się walić. Skała – nigdy.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Bo oto grzesznicy łuk napinają, kładą strzałę na cięciwę, by w mroku razić prawych sercem” (Ps 11,2).

Dawid nie opisuje otwartej bitwy. Opisuje coś znacznie bardziej przerażającego — zasadzkę. Wróg nie walczy twarzą w twarz. Czai się. Celuje. Czeka na moment twojej słabości. Brzmi znajomo?

Hejt w komentarzach. Plotka puszczona „przypadkiem”. Manipulacja, która wygląda jak troska. Współczesne strzały nie świszczą — szeleszczą w wiadomościach, skrywają się za uśmiechami, uderzają, gdy najmniej się spodziewasz.

Jezus znał ten ból. Judasz pocałunkiem. Faryzeusze podchwytliwymi pytaniami. Tłum, który w niedzielę wołał „Hosanna”, a w piątek „Ukrzyżuj.” „Oto Ja was posyłam jak owce między wilki” (Mt 10,16) — powiedział uczniom. Nie obiecał, że strzały nie polecą. Obiecał, że nie polecą na próżno.

Bo prawość serca — to tarcza, której mrok nie przebije.

Jezus obiecuje: „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości” (Mt 5,10). To nie jest pobożne „wytrzymaj, będzie miło”, tylko deklaracja, że każda rana przyjęta z miłością i wiernością staje się miejscem szczególnej bliskości z Nim. Tam, gdzie świat próbuje zniszczyć twoje serce, On je hartuje, by mogło kochać dojrzalej, a nie twardnieć.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Do Pana się uciekam; dlaczego mi mówicie: Niby ptak uleć na górę!” (Ps 11,1).

Psalm 11 otwiera się jak krótki, ale mocny manifest człowieka, któremu właśnie zawalił się grunt pod nogami. Dawid staje w miejscu, gdzie świat każe mu uciekać. Przyjaciele radzą: ratuj się, chroń, biegnij. A on? Zostaje. Bo zna tajemnicę, której nie pojmują nawet najbliżsi – prawdziwe schronienie nie jest na górze, w odległej kryjówce. Jest w Kimś bliższym niż oddech. W Panu. To nie ucieczka tchórza, lecz decyzja wojownika, który wie, gdzie naprawdę można stanąć mocno.

Psalm 11 nie obiecuje, że zagrożenie zniknie, ale że w samym środku burzy można podjąć bezczelnie odważną decyzję: będę ufał Panu, a nie panice. Jezus w łodzi pyta przerażonych uczniów: „Czemu się boicie, małej wiary?” (Mt 8,26). To to samo pytanie, które ten psalm stawia każdemu, kto dziś zasypia ze ściśniętym żołądkiem nad kredytem, diagnozą albo wojną za granicą. Wiara przestaje być wtedy teorią, a staje się ryzykiem złożenia całego życia w ręce Kogoś, kogo nie widać, ale kto naprawdę rządzi historią.

Psalm 11 uczy nas czegoś fundamentalnego – wiara nie eliminuje problemów. Wiara zmienia miejsce, z którego na nie patrzymy.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Aby strzegł praw sieroty i uciśnionego, aby człowiek z ziemi powstały nie siać już postrachu. (Ps 10,18) (Ps 10,18).

Świat pełen jest ludzi, którzy budzą grozę. Tyrani w rządach. Przemocowcy w domach. Manipulatorzy w relacjach. Ale Psalm 10 kończy się wizją, która przewraca wszystko do góry nogami. Ostatnie słowo nie należy do agresorów. Należy do Tego, który staje przy bezbronnych. Jezus pochylał się nad trędowatymi, kobietami, dziećmi – tymi, których nikt nie bronił. Był głosem pozbawionych głosu. I ty możesz być Jego przedłużeniem. Jeden gest solidarności zmienia więcej niż tysiąc przemówień.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Panie, usłyszałeś pragnienie pokornych, umocniłeś ich serca, nakłoniłeś ucha (Ps 10,17) (Ps 10,17).

Pokora nie oznacza potulnego przytakiwania wszystkiemu. To coś znacznie głębszego – świadomość, że nie jestem centrum wszechświata. Człowiek pokorny nie krzyczy najgłośniej – ale jego szept dociera najdalej. Bóg nie faworyzuje słabych dlatego, że są słabi. On kocha tych, którzy wiedzą, że potrzebują pomocy. Maryja wyśpiewała: „Wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy” (Łk 1,48). Jej pokora otworzyła drzwi dla Zbawiciela. Twoja może otworzyć drzwi dla cudów w twoim życiu.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

A Ty widzisz trud i boleść, patrzysz, by je wziąć w swoje ręce. Tobie się biedny poleca, Tyś opiekunem sieroty! (Ps 10,14).

Pierwszy dzień. Czysta karta. Świat budzi się z noworocznego szaleństwa, a ty stoisz na progu dwunastu nieznanych miesięcy. Co przyniosą? Nie wiesz. I właśnie dlatego ten werset jest dziś twoim fundamentem.

Bóg patrzy. Widzi nie tylko wielkie wydarzenia, ale każdy mały trud. Każdą nieprzespaną noc minionego roku. Każdą przegraną walkę z własnymi demonami. Każdą łzę połkniętą w samotności. I teraz – patrzy na twoje nadzieje związane z rokiem 2026. Nie z dystansu obojętnego obserwatora. Z bliska. Z miłością.

Jezus zauważył wdowi grosz – dar niewidzialny dla tłumu, bezcenny w oczach Nieba (Mk 12,42-44). Twój trud nie idzie na marne. Jest zapisywany w księdze, której nikt nie może zniszczyć. A nowy rok? To nie jest test do zdania. To przestrzeń łaski do przyjęcia.

Wchodź w rok 2026 z ufnością. Nie dlatego, że wiesz, co będzie. Ale dlatego, że wiesz, KTO idzie z tobą. „Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni” (Mt 28,20) – ta obietnica nie ma daty ważności.