Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

bo mściciel krwi pamięta o ubogich, pamięta, a nie zapomina ich wołania. (Ps 9,13).

Ubóstwo nie dotyczy tylko pieniędzy. To także poczucie bezsilności, zaniedbania, niewidzialności. Kiedy nikt Cię nie słyszy i kiedy krzyczysz, a świat idzie dalej – czujesz się jak nic. Psalmista mówi: Bóg pamięta. Nie zapomina. Twoje wołanie nie ginie w próżni. On je słyszy i odpowiada choć często inaczej, niż się spodziewasz, ale zawsze według prawdy. Bóg nie spóźnia się, On pracuje w czasie wieczności, a nie w Twoim przyspieszonym teraz.

W Ewangelii Jezus nieustannie zwraca się ku tym, których społeczeństwo uznało za nieważnych: trędowaci, ślepi, grzesznicy, dzieci. „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40).

Człowiek przestaje mówić, bo nikt nie słuchał. Ale Bóg nie jest ludźmi. Jego uszy są otwarte na ciche jęki, na modlitwy wypowiadane przez łzy, na niewypowiedziane skargi serca. Nie musisz krzyczeć, żeby Cię usłyszał. Wystarczy, że jesteś.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Ufają Tobie znający Twe imię, bo nie opuszczasz, Panie, tych, co Cię szukają. (Ps 9,11).

Znać imię to coś więcej niż znać definicję. To relacja. W Biblii poznanie imienia Boga to doświadczenie Jego charakteru. Mojżesz pytał: „Jakie jest Twoje imię?” (Wj 3,13). Bóg odpowiedział: „JESTEM”. Nie „byłem” ani „będę” – JESTEM. Teraz. Tu. Z tobą. Kiedy zaczynasz rozpoznawać Boga w codzienności – w małych gestach łaski, w cichych odpowiedziach na modlitwę – zaczynasz Mu ufać. Nie dlatego, że wszystko jest łatwe, ale dlatego, że wiesz, kim On jest.

W psychologii relacji mówimy o „pewności przywiązania”. Dziecko, które wie, że rodzic nie odejdzie, rozwija się zdrowiej. Dorosły, który wie, że Bóg nie opuści, żyje z większą odwagą. Jezus powiedział: „Ja jestem pasterzem dobrym i znam owce moje, a moje Mnie znają” (J 10,14). To wzajemne poznanie buduje ufność. Nie ślepą ale świadomą, zakorzenioną w doświadczeniu.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Niech Pan będzie ucieczką dla uciśnionego, ucieczką w czasach utrapienia. (Ps 9,10).

Kiedy życie przytłacza, szukasz miejsca, gdzie możesz oddychać. Miejsce, gdzie nie musisz udawać, walczyć ani się tłumaczyć. Psalm mówi: Pan jest tą przestrzenią. Nie obiecuje, że usunie ucisk – ale obiecuje, że będzie z Tobą w środku niego. Twierdza nie jest miejscem bez wojny. Jest miejscem, gdzie możesz przetrwać wojnę. Jezus wiedział o tym. Dlatego w noc przed ukrzyżowaniem poszedł na modlitwę – szukał bezpiecznej przestrzeni w Ojcu (Mt 26,36-39).

Lęk manifestuje się w ciele. Przyśpieszone bicie serca, spięte mięśnie, płytki oddech. Kiedy modlisz się „Pan jest moją ucieczką”, nie odmawiasz lęku. Nazywasz go. I pokazujesz mu miejsce bezpieczne. Powtarzanie tego zdania, połączone z wolnym oddechem, to nie magia – to fizjologiczne uspokojenie organizmu i duchowe przypomnienie: nie jesteś sam.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Boś Ty przeprowadził mój sąd i wyrok, zasiadając na tronie- Sędzio sprawiedliwy. (Ps 9,5).

Świat nie jest sprawiedliwy. To zdanie słyszysz często i czujesz je w kościach. Widzisz, jak ludzi uczciwych dotyka cierpienie, a cyników nagradza sukces. I wtedy rodzi się w Tobie pytanie: „Gdzie jest Bóg?” Psalmista odpowiada: zasiada na tronie. Nie odszedł. Nie zapomniał. Ale działa w swojej, nie w Twojej, perspektywie czasowej. To trudne do przełknięcia, ale i wyzwalające. Bo jeśli Bóg jest sprawiedliwy – Ty nie musisz być sędzią.

Wiara w Bożą sprawiedliwość to nie bierność. To oddanie. „Moja jest pomsta, Ja odpłacę, mówi Pan” (Rz 12,19). Nie oznacza to, że masz się poddać złu. Oznacza, że masz przestać nosić brzemię sędziego. Jezus pokazał to na krzyżu: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,34). Nie usprawiedliwiał zła, ale oddał sprawiedliwość Ojcu.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Cieszyć się będę i radować Tobą, psalm będę śpiewać na cześć Twego imienia, o Najwyższy. (Ps 9,3).

Radość nie przychodzi z zewnątrz. Nie czeka na idealne okoliczności. Psalmista mówi: „będę się cieszyć Tobą” – nie tym, co mam, nie tym, co się udało, ale Tobą. To radykalna decyzja. W świecie, który mierzy szczęście wynikami, taka radość brzmi jak bunt. Ale to właśnie ona daje wolność. Bo kiedy radujesz się Bogiem, a nie tylko Jego darami, stajesz się niezależny od zmieniających się okoliczności.

Współczesny człowiek często czuje pustkę. Psychologia mówi o „hedonistycznej adaptacji” – im więcej masz, tym szybciej przyzwyczajasz się do tego, co nowe, i przestajesz to doceniać. Ale radość z Boga nie zużywa się. Jezus powiedział: „Powiedziałem wam to, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna” (J 15,11). To nie radość z osiągnięć – to radość z obecności. I ona nie przemija.