Bóg jest w jego wnętrzu, więc się nie zachwieje; Bóg mu pomoże o brzasku poranka. (Ps 46,6).
Świt to moment decyzji. Nowy dzień, nowe wybory. Psalm mówi o pomocy „o świcie” – zanim świat się rozpędzi. To czas, gdy serce jest jeszcze nieuzbrojone w maski. Jezus wstawał nad ranem i odchodził na miejsce pustynne, aby się modlić (por. Mk 1,35). Siła rodzi się w ciszy. Stabilność zaczyna się przed pierwszym powiadomieniem.
Poranek decyduje o kierunku dnia.
Niech wody jego burzą się i kipią, niech góry się chwieją pod jego naporem: . (Ps 46,4).
Po obrazach kipiących wód pojawia się nagle rzeka, która przynosi radość. To mocny kontrast: woda może niszczyć, ale może też poić i ożywiać. W środku napiętego dnia człowiek potrzebuje własnych „odnóg rzeki” — małych źródeł dobra, które nie rozwiązują wszystkiego, lecz nie pozwalają sercu wyschnąć. Może to być spokojna kawa wypita bez telefonu, życzliwa wiadomość do bliskiej osoby, spacer, modlitwa albo pięć minut wdzięczności. Jezus mówi: „Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki” (J 4,14). Nie chodzi o ucieczkę od obowiązków, ale o odnalezienie źródła głębszego niż pośpiech.
Tam gdzie jest Bóg — jest rzeka.
A gdzie rzeka — jest życie.
Przeto się nie boimy, choćby waliła się ziemia i góry zapadały w otchłań morza. (Ps 46,3).
Góry w Biblii są obrazem tego, co stałe, wielkie i pewne. A jednak psalmista odważa się powiedzieć: nawet jeśli runą góry, nie wszystko jest stracone. Dziś „górą”, która może nagle się osunąć, bywa zdrowie, małżeństwo, firma, reputacja albo plan budowany przez wiele lat. Lęk wtedy krzyczy, że koniec jednej historii oznacza koniec wszystkiego. Jezus, płynąc z uczniami przez wzburzone jezioro, nie zaprzeczył istnieniu burzy — wszedł w ich przerażenie i objawił, że fale nie mają ostatniego słowa (por. Mk 4,35–41). Wiara nie polega na tym, że nic się nie chwieje, lecz że w chwili wstrząsu człowiek nie traci najgłębszego fundamentu.
Odwaga nie wyklucza drżenia — wyklucza jedynie poddanie się drżeniu.
Bóg jest dla nas ucieczką i mocą: łatwo znaleźć u Niego pomoc w trudnościach. (Ps 46,2).
Są takie poniedziałki, gdy człowiek otwiera oczy i już czuje ciężar całego tygodnia. Telefon milczy po ważnej rozmowie. W skrzynce czeka wiadomość, której boimy się przeczytać. Psalm nie mówi: „nie będziesz mieć trudności”, lecz wskazuje na Kogoś, kto jest bliżej niż trudność. Bóg jest ucieczką, ale nie kryjówką przed życiem — jest miejscem, z którego można wrócić do życia z większą odwagą. Jezus mówi: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście” (Mt 11,28). Nie musisz najpierw udowodnić, że jesteś silny, aby przyjść do Boga.
Nie jesteś sam w swoim chaosie.
Warsztaty o komunikacji
Psychologia pozytywna i wiara – „Sztuka dialogu”
Dobra komunikacja jest fundamentem zdrowych relacji w rodzinie, we wspólnocie i w codziennym życiu. Jak słuchać z uwagą? Jak rozmawiać z szacunkiem? Jak budować więzi oparte na zaufaniu?
Zapraszamy na warsztaty, które łączą wiedzę z zakresu psychologii pozytywnej z chrześcijańskim spojrzeniem na dialog i relacje.
Prowadzący: br. Piotr Kwiatek OFMCap
22–25 września 2026
Zapisy: 508 936 636
🔴 Kochani!
Z ogromną radością informuję, że w Jaśle powstaje kolejna biblijna Wspólnota 1W1 — Jeden Psalm za wszystkich, wszystkie Psalmy za jednego.
👉 Serdecznie zapraszamy wszystkich z Jasła i okolic na pierwsze spotkanie stacjonarne, które odbędzie się:
19 września 2026 r. (sobota), o godz. 18:00
w Parafii Kolegiackiej pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Jaśle
ul. Farna 2, 38-200 Jasło
🙏 Spotkanie rozpoczniemy Mszą Świętą o godz. 18:00 w kościele, a następnie przejdziemy do Domu Parafialnego, gdzie będziemy kontynuować wspólne spotkanie ze Słowem Bożym. Spotkania będą odbywać się w trzecią sobotę każdego miesiąca.
Za organizację spotkań będzie odpowiedzialna Magda Data. W razie pytań prosimy o kontakt: magdadata@wp.pl.
Cieszymy się również, że wspólnocie będzie towarzyszył kapłan — opiekunem duchowym będzie ks. Dawid Babicz z jasielskiej parafii.
💚 Do tej pory powstały już wspólnoty 1W1 w: Gdańsku, Krakowie, Gliwicach i Kozach, a niedawno również we 🔔 Wrocławiu. Wkrótce podam więcej informacji także o tej nowej wspólnocie.
🔰 Zapraszam Was do regularnego uczestnictwa w spotkaniach „w realu”. Staram się dojrzewać razem z każdą wspólnotą — w niektórych będę obecny systematycznie, a w innych, ze względu na odległość i czas, kilka razy w roku.
Weź ze sobą Pismo Święte i przyjdź zaczerpnąć ze Źródła Życia
Przez wszystkie pokolenia upamiętnię twe imię; dlatego po wiek wieków sławić cię będą narody. (Ps 45,18).
Sobota domyka tydzień i zaprasza do pytania o coś większego niż lista zadań — o to, co po nas zostanie. Psalmista kończy pieśń obietnicą pamięci, która przetrwa pokolenia. W czasach, gdy wszystko jest ulotne jak relacja na Instagramie znikająca po dwudziestu czterech godzinach, ta obietnica brzmi niemal buntowniczo. Jezus mówił o kobiecie, która namaściła Go olejkiem — powiedział, że jej czyn będzie opowiadany na całym świecie, na pamiątkę tego, co zrobiła z miłości. To nie wielkie osiągnięcia zostają w pamięci ludzi, tylko gesty prawdziwej miłości, nawet te najdrobniejsze. Twoje imię też zostanie zapamiętane nie przez to, ile zarobiłeś, ale przez to, jak kochałeś. Ten tydzień się kończy — może czas zapytać, jaki ślad naprawdę po sobie zostawiasz.
Zostaje po nas nie to, co zdobyliśmy, ale to, jak kochaliśmy.
Król pragnie twojej piękności: on jest twym panem; oddaj mu pokłon! (Ps 45,12).
To jeden z najbardziej czułych wersetów całego Psałterza. Bóg nie żąda – On pragnie. Różnica jest ogromna. Iluś z nas wyobraża sobie wiarę jako listę wymagań do spełnienia, a to zdanie mówi coś zupełnie innego: jesteś pożądany, nie jako sługa, lecz jako umiłowany. Święty Augustyn pisał, że serce człowieka jest niespokojne, dopóki nie spocznie w Bogu, a to pragnienie jest obustronne. Jezus w przypowieści o synu marnotrawnym pokazuje ojca, który wybiega naprzeciw, zanim syn zdąży wypowiedzieć przygotowaną skruchę (Łk 15,20). To nie jest religia lęku, to jest historia miłości, która czeka. Może dziś, zamiast pytać „czy jestem wystarczająco dobry dla Boga”, warto zapytać: „czy pozwalam Mu siebie pragnąć?”.
Nie musisz zasługiwać na miłość – wystarczy, że pozwolisz się kochać.
