Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Ty nas zachowasz, o Panie, ustrzeżesz nas na wieki od tego plemienia (Ps 12,8).

Psalmista kończy modlitwę inaczej, niż ją zaczął. Na początku był krzyk rozpaczy wobec świata pełnego kłamców i manipulatorów. Teraz – spokojna pewność. Coś się zmieniło między pierwszym a ostatnim wersetem. Przeszedł przez ciemność i wyszedł z przekonaniem: jest Ktoś silniejszy od zła, które mnie otacza.

„Ustrzeżesz nas na wieki” – to nie prośba o chwilową pomoc w trudnej sytuacji. To wyznanie wiary w wieczną ochronę. Psalmista doskonale wie, że „to plemię” – ludzie o fałszywych sercach i jadowitych językach – będzie istnieć zawsze. Zło nie zniknie do końca czasów, ale jest tarcza.

Jezus w ostatnią noc życia modlił się za swoich uczniów słowami, które brzmią jak echo tego psalmu: „Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego” (J 17,15). Nie obiecał świata bez problemów. Obiecał obecność pośród problemów. Nie usunięcie ciemności, ale światło, które ciemność nie pochłonie.

Może dziś czujesz się odsłonięty jak żołnierz bez zbroi. Bezbronny wobec plotek, kłamstw, ataków. Jest Strażnik. On nie śpi.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Słowa Pańskie – to słowa szczere, srebro w ziemnym piecu oczyszczane siedmiokrotnie (Ps 12,7).

Psalmista używa obrazu, który jego słuchacze znali doskonale. Srebro oczyszczane w piecu. Siedem razy – liczba doskonałości. Każde podgrzanie usuwa kolejne zanieczyszczenia. Na końcu zostaje czysty metal, bez domieszek, bez fałszu.

Tak wyglądają słowa Boga. Zero manipulacji. Zero ukrytych intencji. Zero półprawd. W czasach, gdy nawet najbliżsi potrafią kłamać, a media karmią nas narracjami służącymi interesom – to słowo pozostaje czyste.

Jezus powiedział o sobie: „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą” (Mk 13,31). Imperium rzymskie upadło. Powstały i zniknęły setki państw. Zmienił się język, kultura, technologia. A Jego słowa? Wciąż żywe. Wciąż czytane. Wciąż zmieniające życia.

Masz dostęp do srebra oczyszczonego siedmiokrotnie. Pytanie tylko, czy po nie sięgasz.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Wobec utrapienia biednych i jęku ubogich – mówi Pan: «Teraz powstanę i dam zbawienie temu, który go pożąda» (Ps 12,6).

Cisza Boga bywa nie do zniesienia. Modlisz się, a odpowiedź nie przychodzi. Wołasz, a echo wraca puste. Może właśnie teraz jesteś w takim miejscu.

Ale ten werset zmienia wszystko. „TERAZ powstanę” – mówi Pan. Nie kiedyś. Nie może. Nie gdy zasłużysz. TERAZ. To słowo przebija mur ciszy jak błyskawica.

Zwróć uwagę na warunek: Bóg nie reaguje na prośby samowystarczalnych. Reaguje na jęk ubogich. Na utrapienie tych, którzy już nie mają sił. Na krzyk ludzi, którzy przestali udawać silnych. Bieda, o której mówi psalmista, to nie tylko pusty portfel. To pustka ducha, wyczerpanie, poczucie porażki.

Jezus zaczął kazanie na górze od szokującego zdania: „Błogosławieni ubodzy w duchu” (Mt 5,3). Błogosławieni – czyli szczęśliwi! Nie ci, którzy mają wszystko pod kontrolą. Ci, którzy wiedzą, że nie mają nic. Bo właśnie do nich Bóg przychodzi najpierw.

Twoja bezsilność to nie przeszkoda. To zaproszenie.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Tych, co mówią: «Język nasz jest naszą siłą, usta nasze są z nami, któż jest naszym panem?» (Ps 12,5).

Żyjemy w czasach, które mówią: jesteś bogiem swojego życia. Sam decydujesz o swojej prawdzie. Sam wyznaczasz granice. Nikt nie ma prawa ci mówić, co jest dobre, a co złe. Brzmi wyzwalająco ale to pułapka.

Psalmista demaskuje starożytny mit, który wrócił w nowej odsłonie. Mit samowystarczalności. „Mój język jest moją siłą” – czyli: słowa tworzą rzeczywistość, więc mogę mówić, co chcę. „Usta są z nami” – czyli: mam prawo do swojej wersji prawdy. „Któż jest naszym panem?” – czyli: nie ma autorytetu poza mną.

Jezus spotkał wielu takich ludzi. Bogatego młodzieńca, który odszedł smutny, bo nie potrafił puścić kontroli. Faryzeuszy, którzy budowali królestwa z przepisów. A potem mówił do prostych rybaków: „Beze Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15,5). Nie: „niewiele możecie”. NIC.

Iluzja kontroli to najbardziej uzależniająca substancja świata. A jedynym antidotum jest uznanie, że nie jesteś bogiem. I to jest wyzwolenie.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Niech Pan wygubi wszystkie wargi podstępne i język pochopny do zuchwałej mowy (Ps 12,4).

Słowa zabijają. Dosłownie. Jeden komentarz w internecie potrafi zniszczyć człowieka. Jedno kłamstwo – rozwalić małżeństwo. Jedna plotka – zakończyć karierę. Psalmista wiedział to trzy tysiące lat przed Facebookiem.

„Język zuchwały” to język bez hamulców. Mówi wszystko, co przyjdzie do głowy. Nie liczy się z konsekwencjami. Nie widzi drugiego człowieka – widzi tylko cel do trafienia. Brzmi jak sekcja komentarzy pod każdym artykułem? Bo tak właśnie jest.

Ale jest coś gorszego niż brutalna szczerość. To „usta pochlebcze” – słowa miłe, które kłamią. Komplementy obliczone na manipulację. Pochlebstwa, za którymi kryje się chęć wykorzystania. Słodki jad. Jezus ostrzegał przed tym jasno: „Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi” (Mt 5,37).

Nasz język ma moc tworzenia i niszczenia. Codziennie wybieramy, której użyjemy.