Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Tych, co mówią: «Język nasz jest naszą siłą, usta nasze są z nami, któż jest naszym panem?» (Ps 12,5).

Żyjemy w czasach, które mówią: jesteś bogiem swojego życia. Sam decydujesz o swojej prawdzie. Sam wyznaczasz granice. Nikt nie ma prawa ci mówić, co jest dobre, a co złe. Brzmi wyzwalająco ale to pułapka.

Psalmista demaskuje starożytny mit, który wrócił w nowej odsłonie. Mit samowystarczalności. „Mój język jest moją siłą” – czyli: słowa tworzą rzeczywistość, więc mogę mówić, co chcę. „Usta są z nami” – czyli: mam prawo do swojej wersji prawdy. „Któż jest naszym panem?” – czyli: nie ma autorytetu poza mną.

Jezus spotkał wielu takich ludzi. Bogatego młodzieńca, który odszedł smutny, bo nie potrafił puścić kontroli. Faryzeuszy, którzy budowali królestwa z przepisów. A potem mówił do prostych rybaków: „Beze Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15,5). Nie: „niewiele możecie”. NIC.

Iluzja kontroli to najbardziej uzależniająca substancja świata. A jedynym antidotum jest uznanie, że nie jesteś bogiem. I to jest wyzwolenie.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Niech Pan wygubi wszystkie wargi podstępne i język pochopny do zuchwałej mowy (Ps 12,4).

Słowa zabijają. Dosłownie. Jeden komentarz w internecie potrafi zniszczyć człowieka. Jedno kłamstwo – rozwalić małżeństwo. Jedna plotka – zakończyć karierę. Psalmista wiedział to trzy tysiące lat przed Facebookiem.

„Język zuchwały” to język bez hamulców. Mówi wszystko, co przyjdzie do głowy. Nie liczy się z konsekwencjami. Nie widzi drugiego człowieka – widzi tylko cel do trafienia. Brzmi jak sekcja komentarzy pod każdym artykułem? Bo tak właśnie jest.

Ale jest coś gorszego niż brutalna szczerość. To „usta pochlebcze” – słowa miłe, które kłamią. Komplementy obliczone na manipulację. Pochlebstwa, za którymi kryje się chęć wykorzystania. Słodki jad. Jezus ostrzegał przed tym jasno: „Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi” (Mt 5,37).

Nasz język ma moc tworzenia i niszczenia. Codziennie wybieramy, której użyjemy.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Wszyscy mówią kłamliwie do bliźniego, mówią podstępnymi wargami i z sercem obłudnym (Ps 12,3).

Psalmista nie opisuje pojedynczego oszusta – mówi „wszyscy”. To diagnoza kondycji ludzkiej, nie wyrok na jednostkę. Żyjemy w kulturze, która nagradza autoprezentację. Instagram pokazuje najlepsze kąty. LinkedIn – same sukcesy. A prawdziwe życie? Ukryte za zamkniętymi drzwiami.

„Podstępne wargi” to język manipulacji, którego uczymy się od dziecka. Mówimy „wszystko w porządku”, gdy się rozpadamy. Mówimy „świetnie wyglądasz”, myśląc coś innego. Tworzymy równoległe światy – jeden na pokaz, drugi dla siebie.

Jezus miał dla takich postaw jedno słowo: hipokryci. Aktorzy grający role. Ale nie potępiał – raczej zapraszał do zdjęcia maski. „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8,32). Wolność zaczyna się od szczerości.

Serce obłudne to serce rozdarte. A Bóg szuka serc całych – nawet gdy są połamane.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Ratuj, o Panie, bo zabrakło pobożnych, znikli wierni spośród synów ludzkich (Ps 12,2).

Żyjemy w epoce, którą filozofowie nazywają „post-prawdą”. Fakty stały się kwestią opinii. Kłamstwo przebiera się za informację. A człowiek – zagubiony w labiryncie fake newsów – nie wie już, komu ufać.

Psalm 12 to diagnoza choroby, która toczy ludzkość od zarania dziejów. Choroba ta ma jedno imię: zdrada słowa. Kiedy język przestaje służyć prawdzie, rozpada się wszystko – rodziny, społeczeństwa, narody. Psalmista widzi wokół siebie ludzi o „ustach obłudnych” i „sercu dwoistym”. Brzmi znajomo?

Ale ten psalm to nie lament bez nadziei. W samym jego centrum pojawia się Bóg – Jedyny, którego słowa są „czyste jak srebro”. Jezus powiedział kiedyś: „Ja jestem prawdą” (J 14,6). Nie powiedział: „mówię prawdę”. Powiedział: „JESTEM prawdą”. W świecie, gdzie wszystko się chwieje, On pozostaje skałą.

Przez najbliższy tydzień będziemy schodzić w głąb tego krótkiego psalmu. Odkryjemy w nim lustro naszych czasów – i mapę prowadzącą do ocalenia.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Bo Pan jest sprawiedliwy, miłuje sprawiedliwość; ludzie prawi zobaczą Jego oblicze” (Ps 11,7).

W starożytnym świecie widzieć oblicze króla oznaczało mieć dostęp, bliskość, przychylność. Większość poddanych nigdy nie widziała twarzy władcy. Ale tu – Bóg obiecuje spotkanie twarzą w twarz.

Po wszystkich mocnych obrazach tego psalmu finał jest zaskakująco czuły: nagrodą sprawiedliwych nie jest jakiś „pakiet świadczeń”, ale Twarz. Nie anonimowa energia, nie abstrakcyjna „dobroć”, tylko realne Oblicze, które patrzy z miłością i niczego już nie trzeba przed Nim udawać. To jest głód, który nosi w sobie każdy człowiek – nawet ten, który deklaruje się jako niewierzący – głód bycia wreszcie do końca zobaczonym i przyjętym. Jezus obiecuje: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5,8). Całe chrześcijaństwo można streścić w tym jednym zdaniu: Bóg chce doprowadzić twoje serce do takiej przemiany, byś mógł patrzeć Mu w oczy bez lęku. Każdy wybór prawdy, każda rezygnacja z przemocy, każdy gest miłosierdzia to mały krok w stronę tej chwili spotkania twarzą w twarz.