Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Bo oto grzesznicy łuk napinają, kładą strzałę na cięciwę, by w mroku razić prawych sercem” (Ps 11,2).

Dawid nie opisuje otwartej bitwy. Opisuje coś znacznie bardziej przerażającego — zasadzkę. Wróg nie walczy twarzą w twarz. Czai się. Celuje. Czeka na moment twojej słabości. Brzmi znajomo?

Hejt w komentarzach. Plotka puszczona „przypadkiem”. Manipulacja, która wygląda jak troska. Współczesne strzały nie świszczą — szeleszczą w wiadomościach, skrywają się za uśmiechami, uderzają, gdy najmniej się spodziewasz.

Jezus znał ten ból. Judasz pocałunkiem. Faryzeusze podchwytliwymi pytaniami. Tłum, który w niedzielę wołał „Hosanna”, a w piątek „Ukrzyżuj.” „Oto Ja was posyłam jak owce między wilki” (Mt 10,16) — powiedział uczniom. Nie obiecał, że strzały nie polecą. Obiecał, że nie polecą na próżno.

Bo prawość serca — to tarcza, której mrok nie przebije.

Jezus obiecuje: „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości” (Mt 5,10). To nie jest pobożne „wytrzymaj, będzie miło”, tylko deklaracja, że każda rana przyjęta z miłością i wiernością staje się miejscem szczególnej bliskości z Nim. Tam, gdzie świat próbuje zniszczyć twoje serce, On je hartuje, by mogło kochać dojrzalej, a nie twardnieć.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Do Pana się uciekam; dlaczego mi mówicie: Niby ptak uleć na górę!” (Ps 11,1).

Psalm 11 otwiera się jak krótki, ale mocny manifest człowieka, któremu właśnie zawalił się grunt pod nogami. Dawid staje w miejscu, gdzie świat każe mu uciekać. Przyjaciele radzą: ratuj się, chroń, biegnij. A on? Zostaje. Bo zna tajemnicę, której nie pojmują nawet najbliżsi – prawdziwe schronienie nie jest na górze, w odległej kryjówce. Jest w Kimś bliższym niż oddech. W Panu. To nie ucieczka tchórza, lecz decyzja wojownika, który wie, gdzie naprawdę można stanąć mocno.

Psalm 11 nie obiecuje, że zagrożenie zniknie, ale że w samym środku burzy można podjąć bezczelnie odważną decyzję: będę ufał Panu, a nie panice. Jezus w łodzi pyta przerażonych uczniów: „Czemu się boicie, małej wiary?” (Mt 8,26). To to samo pytanie, które ten psalm stawia każdemu, kto dziś zasypia ze ściśniętym żołądkiem nad kredytem, diagnozą albo wojną za granicą. Wiara przestaje być wtedy teorią, a staje się ryzykiem złożenia całego życia w ręce Kogoś, kogo nie widać, ale kto naprawdę rządzi historią.

Psalm 11 uczy nas czegoś fundamentalnego – wiara nie eliminuje problemów. Wiara zmienia miejsce, z którego na nie patrzymy.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Aby strzegł praw sieroty i uciśnionego, aby człowiek z ziemi powstały nie siać już postrachu. (Ps 10,18) (Ps 10,18).

Świat pełen jest ludzi, którzy budzą grozę. Tyrani w rządach. Przemocowcy w domach. Manipulatorzy w relacjach. Ale Psalm 10 kończy się wizją, która przewraca wszystko do góry nogami. Ostatnie słowo nie należy do agresorów. Należy do Tego, który staje przy bezbronnych. Jezus pochylał się nad trędowatymi, kobietami, dziećmi – tymi, których nikt nie bronił. Był głosem pozbawionych głosu. I ty możesz być Jego przedłużeniem. Jeden gest solidarności zmienia więcej niż tysiąc przemówień.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Panie, usłyszałeś pragnienie pokornych, umocniłeś ich serca, nakłoniłeś ucha (Ps 10,17) (Ps 10,17).

Pokora nie oznacza potulnego przytakiwania wszystkiemu. To coś znacznie głębszego – świadomość, że nie jestem centrum wszechświata. Człowiek pokorny nie krzyczy najgłośniej – ale jego szept dociera najdalej. Bóg nie faworyzuje słabych dlatego, że są słabi. On kocha tych, którzy wiedzą, że potrzebują pomocy. Maryja wyśpiewała: „Wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy” (Łk 1,48). Jej pokora otworzyła drzwi dla Zbawiciela. Twoja może otworzyć drzwi dla cudów w twoim życiu.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

A Ty widzisz trud i boleść, patrzysz, by je wziąć w swoje ręce. Tobie się biedny poleca, Tyś opiekunem sieroty! (Ps 10,14).

Pierwszy dzień. Czysta karta. Świat budzi się z noworocznego szaleństwa, a ty stoisz na progu dwunastu nieznanych miesięcy. Co przyniosą? Nie wiesz. I właśnie dlatego ten werset jest dziś twoim fundamentem.

Bóg patrzy. Widzi nie tylko wielkie wydarzenia, ale każdy mały trud. Każdą nieprzespaną noc minionego roku. Każdą przegraną walkę z własnymi demonami. Każdą łzę połkniętą w samotności. I teraz – patrzy na twoje nadzieje związane z rokiem 2026. Nie z dystansu obojętnego obserwatora. Z bliska. Z miłością.

Jezus zauważył wdowi grosz – dar niewidzialny dla tłumu, bezcenny w oczach Nieba (Mk 12,42-44). Twój trud nie idzie na marne. Jest zapisywany w księdze, której nikt nie może zniszczyć. A nowy rok? To nie jest test do zdania. To przestrzeń łaski do przyjęcia.

Wchodź w rok 2026 z ufnością. Nie dlatego, że wiesz, co będzie. Ale dlatego, że wiesz, KTO idzie z tobą. „Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni” (Mt 28,20) – ta obietnica nie ma daty ważności.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Powstań, o Panie, wznieś swą rękę, Boże! Nie zapominaj o biednych! (Ps 10,12) (Ps 10,12).

To nie jest grzeczna modlitwa. To krzyk. Żądanie. Psalmista nie przybiera pobożnej miny on walczy z Bogiem jak Jakub nad potokiem Jabbok. I właśnie taka modlitwa podoba się Niebu.

Dziś zamykamy kolejny rok. Dwanaście miesięcy nadziei i rozczarowań. Chwil, gdy Bóg wydawał się blisko – i tych, gdy milczał. Może nosisz w sobie żal za tym, co się nie udało. Może wdzięczność za to, co ocalało. Tak czy inaczej – ten wieczór jest idealnym momentem, by krzyknąć do Nieba: „Powstań!”. Nie jako bunt, lecz jako akt desperackiej wiary.

Jezus pochwalił natrętną wdowę, która nie dawała spokoju niesprawiedliwemu sędziemu (Łk 18,1-8). Bóg nie oczekuje od nas uprzejmych formułek. On pragnie prawdy – nawet gdy ta prawda jest brudna od łez i gniewu. Oddaj Mu ten rok. Cały. Z wszystkim, co niósł.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Myśli on sobie: «Ja się nie zachwieję; nie zaznam niedoli w najdalsze pokolenia» (Ps 10,6) (Ps 10,6).

Kredyt spłacony. Ubezpieczenie wykupione. Plan emerytalny gotowy. Wszystko pod kontrolą – do momentu, gdy telefon dzwoni o trzeciej w nocy. Diagnoza. Wypadek. Utrata. Nagle okazuje się, że budowaliśmy twierdzę z piasku. Jezus opowiedział o głupim bogaczu, który planował większe spichlerze, nie wiedząc, że tej nocy umrze (Łk 12,20). To nie jest historia przeciwko planowaniu. To ostrzeżenie przed iluzją nieśmiertelności. Mądrość nie polega na kontrolowaniu życia – lecz na trzymaniu go otwartymi dłońmi.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

W pysze swojej powiada występny:«Nie pomści; nie ma Boga»: oto jest całe jego myślenie. (Ps 10,4) (Ps 10,4).

Świat bez Boga wydaje się prostszy. Zero zasad. Zero wyrzutów sumienia. Robisz, co chcesz, ale ta wolność ma cenę – pustkę. Człowiek, który ogłasza się jedynym sędzią własnego życia, staje się więźniem własnego ego. Jezus spotkał wielu takich ludzi. Bogatego młodzieńca, który odszedł zasmucony (Mk 10,22). Faryzeuszów przekonanych o swojej doskonałości. Pycha nie jest siłą – jest maską zakrywającą strach przed własną małością. Paradoks? Ten, kto uzna swoją słabość, staje się naprawdę wolny.