Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Wszyscy razem zbłądzili, stali się nikczemni: nie ma takiego, co dobrze czyni, nie ma ani jednego (Ps 14,3).

Twarde słowa. Uderzają jak zimna woda o poranku. Psalmista nie zostawia złudzeń – nikt nie jest wyjątkiem. Nawet ten, kto właśnie pomyślał: „ale ja staram się być dobry”. Bo zbłądzenie nie oznacza spektakularnego upadku. To codzienne małe odchylenia od kursu – niedopowiedziane słowa, zignorowany sąsiad, wybór wygody zamiast prawdy. Jezus wiedział o tym doskonale, gdy mówił: „Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg” (Mk 10,18). Nie po to, by nas zniszczyć, ale żebyśmy przestali udawać. Dopiero gdy zdejmiesz maskę doskonałości, możesz przyjąć łaskę.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Pan spogląda z nieba na synów ludzkich, badając, czy jest wśród nich rozumny, który by szukał Boga (Ps 14,2).

W świecie zdominowanym przez kamery monitoringu i algorytmy śledzące każdy nasz ruch, obraz Boga spoglądającego z nieba może budzić lęk przed inwigilacją. Jednak biblijne spojrzenie Pana to nie zimna kontrola, lecz czuła uwaga rodzica, który wypatruje pierwszych kroków dziecka. Bóg szuka „rozumnego”, czyli kogoś, kto potrafi wyjść poza schemat konsumpcji i zapytać o źródło swojego istnienia. To zaproszenie do intelektualnej i duchowej przygody – Jezus sam mówił: „Szukajcie, a znajdziecie”. Odnalezienie Boga w zgiełku poniedziałkowych obowiązków to szczyt inteligencji emocjonalnej, która pozwala zachować spokój w oku cyklonu.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Mówi głupi w swoim sercu: «Nie ma Boga». Oni są zepsuci, ohydne rzeczy czynią, nikt nie czyni dobra (Ps 14,1).

Psalm 14 to nie jest religijny atak na ateizm, ale bolesna diagnoza kondycji ludzkiego serca, które traci kontakt z fundamentem życia. Współczesny „głupiec” to niekoniecznie człowiek niewierzący, lecz ten, kto żyje w trybie „auto-pilota”, odcinając się od empatii i etycznego kręgosłupa. Kiedy wyciszamy głos sumienia, świat staje się polem walki, gdzie „wszystko wolno”, a drugi człowiek staje się tylko narzędziem.

Jezus w Ewangelii przypomina nam, że to, co wychodzi z serca, naprawdę czyni nas tymi, kim jesteśmy. Wiara w Boga w tym kontekście to nie tylko teoria, ale odważna zgoda na to, że istnieje nad nami Miłość, która nadaje sens naszym staraniom o bycie dobrym. Zamiast oceniać innych, warto dziś spojrzeć w głąb siebie i zapytać, czy moje codzienne wybory budują, czy rujnują ten świat. Bóg patrzy z nadzieją, że w każdym z nas znajdzie choć iskrę pragnienia czegoś więcej niż tylko czubek własnego nosa.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu (Ps 13,6).

Dwa słowa zmieniają wszystko: „Ja zaś” – punkt zwrotny psalmu z otchłani rozpaczy w akt decyzji. Przed chwilą wróg triumfuje, oczy gasną w ciemności, pytania wiszą bez echa. Zewnętrznie burza trwa, lecz punkt oparcia przesuwa się ku miłosierdziu Boga. Zaufanie to nie ulotne uczucie, lecz skok ze spadochronem bez widoku ziemi, ręka podana chirurgowi przed narkozą, „tak” przy ołtarzu mimo nieznanej przyszłości. Jezus szepcze: „Niech się nie trwoży serce wasze. Ufajcie Bogu i Mnie ufajcie” (J 14,1), Jego miłość to kotwica w sztormie. Nie likwiduje trudności, lecz wstrzykuje siłę na pokój pośród nich. Psalmista ryzykuje sercem: nie „zrozumiałem plan”, lecz „zaufam miłosierdziu” – wiara ponad wiedzą.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

By mój wróg nie mówił: «Zwyciężyłem go», by moi przeciwnicy nie cieszyli się z mojego upadku (Ps 13,5).

Żyjemy w kulturze szklanego ekranu, gdzie każdy błąd jest natychmiast wyłapywany przez cyfrowy tłum spragniony cudzego potknięcia. Lęk przed tym, że inni będą „świętować” Twoją porażkę, potrafi sparaliżować bardziej niż sam kryzys, w którym się znajdujesz. Psalmista nie uprawia tu taniej dumy, on walczy o swoją godność – tę, którą Bóg nadał mu na początku, a którą świat próbuje mu odebrać przy każdej słabości.

Jezus na krzyżu słyszał dokładnie te same drwiny: „Innych wybawiał, siebie nie może wybawić” (Mt 27,42), stając się tarczą dla każdego, kto czuje na plecach zimny oddech „życzliwych” obserwatorów. Poczucie psychicznego zagrożenia płynące z osądu otoczenia znajduje tutaj swoją jedyną skuteczną odtrutkę: uznanie, że Twoja historia nie kończy się na tym, co widzą ludzie. Twoje zachwianie nie jest ostatecznym wyrokiem, ale momentem, w którym Bóg zaciska mocniej swoją dłoń na Twoim ramieniu. Nie daj satysfakcji tym, którzy mierzą Twoją wartość skalą Twoich potknięć, bo Twój fundament jest osadzony w Niebie, nie w opinii publicznej.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Oświeć moje oczy, bym nie zasnął w śmierci (Ps 13,4).

Psalmista nie prosi o bogactwo ani sukces. Błaga o światło w oczach. Bo wie, że bez niego śmierć przychodzi na raty. Najpierw gaśnie nadzieja, potem sens, wreszcie chęć wstawania z łóżka. To nie fizyczna śmierć przeraża najbardziej. To sen na jawie – życie bez widzenia, machinalny rytm bez śladu żywego spojrzenia. Matka przy komórce nie widzi łez dziecka. Mąż przy laptopie nie zauważa samotności żony. Biegniemy, ale nie widzimy dokąd. Jezus mówił do ślepego: „Czego chcesz, abym ci uczynił?” (Mk 10,51). Ten odpowiedział: „Mistrzu, żebym przejrzał”. Widzieć to znaczy żyć. Nie patrzeć – widzieć.