Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

A Ty widzisz trud i boleść, patrzysz, by je wziąć w swoje ręce. Tobie się biedny poleca, Tyś opiekunem sieroty! (Ps 10,14).

Pierwszy dzień. Czysta karta. Świat budzi się z noworocznego szaleństwa, a ty stoisz na progu dwunastu nieznanych miesięcy. Co przyniosą? Nie wiesz. I właśnie dlatego ten werset jest dziś twoim fundamentem.

Bóg patrzy. Widzi nie tylko wielkie wydarzenia, ale każdy mały trud. Każdą nieprzespaną noc minionego roku. Każdą przegraną walkę z własnymi demonami. Każdą łzę połkniętą w samotności. I teraz – patrzy na twoje nadzieje związane z rokiem 2026. Nie z dystansu obojętnego obserwatora. Z bliska. Z miłością.

Jezus zauważył wdowi grosz – dar niewidzialny dla tłumu, bezcenny w oczach Nieba (Mk 12,42-44). Twój trud nie idzie na marne. Jest zapisywany w księdze, której nikt nie może zniszczyć. A nowy rok? To nie jest test do zdania. To przestrzeń łaski do przyjęcia.

Wchodź w rok 2026 z ufnością. Nie dlatego, że wiesz, co będzie. Ale dlatego, że wiesz, KTO idzie z tobą. „Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni” (Mt 28,20) – ta obietnica nie ma daty ważności.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Powstań, o Panie, wznieś swą rękę, Boże! Nie zapominaj o biednych! (Ps 10,12) (Ps 10,12).

To nie jest grzeczna modlitwa. To krzyk. Żądanie. Psalmista nie przybiera pobożnej miny on walczy z Bogiem jak Jakub nad potokiem Jabbok. I właśnie taka modlitwa podoba się Niebu.

Dziś zamykamy kolejny rok. Dwanaście miesięcy nadziei i rozczarowań. Chwil, gdy Bóg wydawał się blisko – i tych, gdy milczał. Może nosisz w sobie żal za tym, co się nie udało. Może wdzięczność za to, co ocalało. Tak czy inaczej – ten wieczór jest idealnym momentem, by krzyknąć do Nieba: „Powstań!”. Nie jako bunt, lecz jako akt desperackiej wiary.

Jezus pochwalił natrętną wdowę, która nie dawała spokoju niesprawiedliwemu sędziemu (Łk 18,1-8). Bóg nie oczekuje od nas uprzejmych formułek. On pragnie prawdy – nawet gdy ta prawda jest brudna od łez i gniewu. Oddaj Mu ten rok. Cały. Z wszystkim, co niósł.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Myśli on sobie: «Ja się nie zachwieję; nie zaznam niedoli w najdalsze pokolenia» (Ps 10,6) (Ps 10,6).

Kredyt spłacony. Ubezpieczenie wykupione. Plan emerytalny gotowy. Wszystko pod kontrolą – do momentu, gdy telefon dzwoni o trzeciej w nocy. Diagnoza. Wypadek. Utrata. Nagle okazuje się, że budowaliśmy twierdzę z piasku. Jezus opowiedział o głupim bogaczu, który planował większe spichlerze, nie wiedząc, że tej nocy umrze (Łk 12,20). To nie jest historia przeciwko planowaniu. To ostrzeżenie przed iluzją nieśmiertelności. Mądrość nie polega na kontrolowaniu życia – lecz na trzymaniu go otwartymi dłońmi.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

W pysze swojej powiada występny:«Nie pomści; nie ma Boga»: oto jest całe jego myślenie. (Ps 10,4) (Ps 10,4).

Świat bez Boga wydaje się prostszy. Zero zasad. Zero wyrzutów sumienia. Robisz, co chcesz, ale ta wolność ma cenę – pustkę. Człowiek, który ogłasza się jedynym sędzią własnego życia, staje się więźniem własnego ego. Jezus spotkał wielu takich ludzi. Bogatego młodzieńca, który odszedł zasmucony (Mk 10,22). Faryzeuszów przekonanych o swojej doskonałości. Pycha nie jest siłą – jest maską zakrywającą strach przed własną małością. Paradoks? Ten, kto uzna swoją słabość, staje się naprawdę wolny.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Dlaczego z dala stoisz, o Panie, w czasach ucisku się kryjesz (Ps 10,1) (Ps 10,1).

Cisza Boga bywa bardziej ogłuszająca niż najgłośniejszy krzyk. Stoimy pośród chaosu – choroba, zdrada, utrata pracy – i wypatrujemy znaku. Nic. Pustka. A jednak właśnie tam, w tej pozornej nieobecności, rodzi się najgłębsza wiara. Jezus na krzyżu wołał: „Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mt 27,46). Nie dostał odpowiedzi. I mimo to – zaufał. Bóg nie ucieka przed naszym bólem. On milczy, bo czasem słowa nie wystarczą. Jego obecność objawia się dopiero wtedy, gdy przestajemy jej szukać oczami, a zaczynamy sercem.

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Bo ubogi nie pójdzie w zapomnienie na stałe, ufność nieszczęśliwych nigdy ich nie zawiedzie. (Ps 9,19).

W świecie, który nagradza siłę, sukces i szybkie odpowiedzi, być „ubogim” – fizycznie, duchowo, emocjonalnie – wydaje się porażką. Ale Bóg patrzy inaczej. W Jego oczach ten, kto czeka w cichości, kto trzyma się tylko Jego obietnicy – nie jest zapomniany. Ani przez chwilę.

Psalmista nie mówi: „Wszystko się natychmiast poprawi”. Mówi: nie pójdzie w zapomnienie. Bo Bóg pamięta – nawet wtedy, gdy Ty czujesz się niewidzialny. W kulturze nadziei często kojarzą z optymizmem: „będzie lepiej!”. Ale biblijna nadzieja to coś mocniejszego: to ufność, że Bóg jest wierny – nawet wtedy, gdy okoliczności milczą.

Duch Święty nie wlewa w nas „pozytywnego myślenia” – wlewa w nas Pamięć Bożą. Przypomina nam, kim jest Bóg, co obiecał i że Jego słowo nigdy nie wraca puste (Iz 55,11). Dlatego prawdziwa nadzieja nie zależy od tego, jak się dziś czujesz – lecz od tego, kim On jest.