Piotr Kwiatek OFMCap

Menu
Menu

Czy Katolik ma prawo do hejtowania?

Coraz częściej wyrabiamy sobie opinię o drugim człowieku na podstawie kilku sekund nagrania, krótkiego fragmentu rozmowy czy jednego wpisu w mediach społecznościowych.

Często opieramy swoje „prawdy” na tym, co widzimy w mediach. A przecież bardzo często jest to tylko wycinek sytuacji – fragment rozmowy, urywek wydarzenia wyrwany z kontekstu. Na jego podstawie buduje się narrację, która ma wywołać emocje lub przedstawić daną osobę w określonym świetle. A my łatwo uznajemy ten wycinek za całość.

Zanim ocenimy, skomentujemy czy wydamy wyrok – warto się zatrzymać. Zacznijmy myśleć miłością. Bo inaczej łatwo zamieniamy się w sędziów, którzy oceniają innych na podstawie kilku sekund nagrania czy jednego wpisu.

Czy Ty nigdy nie popełniłeś błędu?

Co by było, gdyby każdy Twój dawny błąd, każde słowo wypowiedziane w emocjach zostało dziś nagrane i opublikowane w internecie – bez kontekstu, bez wyjaśnienia? Gdyby ktoś „życzliwy” wrzucił to do sieci, a inni oceniali Cię tylko przez ten jeden fragment Twojego życia?

Całe szczęście, że wielu z nas dorastało w czasach, gdy nie każdy miał w kieszeni telefon z kamerą.

Czy jako człowiek – a tym bardziej osoba wierząca – mogę budować swoją rację na czyimś upokorzeniu?

Często pojawia się usprawiedliwienie: „ja nie hejtuję, ja tylko mówię prawdę”. Ale warto się zatrzymać: czy mówiąc prawdę, naprawdę chcę dobra drugiego człowieka, czy tylko udowodnienia swojej racji?

Prawda pozostaje prawdą, ale może być przekazana w sposób, który buduje albo rani. Jako chrześcijanie jesteśmy wezwani, by mówić prawdę w miłości i szacunku.

Święty Paweł pisał:

„Niech nie wychodzi z waszych ust żadna mowa szkodliwa, lecz tylko budująca, zależnie od potrzeby, by wyświadczała dobro słuchającym” (Ef 4,29).

To nie znaczy milczeć. Można zwrócić uwagę bez poniżania, nie zgadzać się bez obrażania, bronić wartości bez ranienia człowieka. Tu przebiega granica między troską o prawdę a hejtem.

Nie zmienimy całego internetu, ale możemy zmienić siebie. Zanim coś napiszesz, zapytaj: czy to buduje człowieka, czy go niszczy?

Bo nawet jeśli to tylko jeden komentarz, dla kogoś może znaczyć bardzo dużo.

Ps 32.2

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Szczęśliwy człowiek, któremu Pan nie poczytuje winy, w którego duszy nie kryje się podstęp. (Ps 32,2).

wśród codziennych mych jęków” (Ps 32,3).

Trzy tysiące lat temu ktoś opisał dokładnie to, co dziś trafia na gabinety psychoterapeutów — ciało, które płaci cenę za przemilczaną prawdę.Schnące kości.To jest diagnoza: kiedy tłumisz coś w sobie, organizm reaguje. Bezsenność, bóle głowy, ścisk w klatce, poczucie ciągłego zmęczenia bez wyraźnego powodu — psychosomatyka zna te opowieści na pamięć. Milczenie o własnej winie, bólu czy błędzie to nie jest powściągliwość. To jest powolne więdnięcie. Jezus mówił o tym inaczej, ale w tym samym kierunku:„Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”(J 8,32). Nie:prawda was uspokoi.Nie:prawda będzie przyjemna.Wyzwoli — co oznacza, że wcześniej byłeś w jakimś więzieniu. Może właśnie w tym milczeniu.

To, o czym milczysz, nie znika — ono czeka w Twoim ciele, aż w końcu znajdziesz odwagę, żeby to powiedzieć.

Dla…

🔆☔️ Dla WSZYSTKICH, którzy mają dziś deszczowy dzień – dokładnie tak jak my w Krakowie – i dla tych, którym wyjątkowo ciężko było wstać z łóżka z jakichkolwiek powodów… wdzięczność pozwala tańczyć w taką pogodę i tego Wam życzę! Posłuchajcie uważnie tekstu utworu „dziękuję Ci”.

Ps 32.1

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Dawidowy. Pieśń pouczająca. Szczęśliwy ten, komu została odpuszczona nieprawość, którego grzech został puszczony w niepamięć. (Ps 32,1).

którego grzech został puszczony w niepamięć (Ps 32,1).

To nie jest zwykłe szczęście. To głęboka, wstrząsająca ulga człowieka, który przestał udawać. Dawid odkrył, że największą wolność dostajemy nie wtedy, gdy jesteśmy bez skazy, ale gdy zostajemy w pełni przyjęci z całą swoją historią. Jezus powiedział do sparaliżowanego: „Odpuszczają ci się twoje grzechy” – zanim jeszcze uzdrowił jego ciało. Najpierw serce. Zawsze najpierw serce. W świecie, gdzie wszyscy budujemy idealne wizerunki, ten werset jest rewolucją. Mówi: możesz przestać się ukrywać. Ktoś już zobaczył najgorsze w Tobie i i tak Cię kocha.

Prawdziwe szczęście zaczyna się tam,

gdzie kończy się udawanie.

Ps 31.25

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Bądźcie mocni i mężnego serca, wszyscy, którzy pokładacie ufność w Panu! (Ps 31,25).

Odwaga to nie brak lęku, ale działanie pomimo jego obecności, zakorzenione w czymś większym niż własne zasoby. Na koniec tygodnia psalmista wzywa do duchowej mobilizacji, która nie jest tanim coachingiem, ale owocem doświadczenia Bożej wierności. Bycie „mężnego serca” w świecie pełnym cynizmu i nienawiści to rewolucyjny akt zaufania Temu, który przeszedł przez śmierć do życia. Jezus nie obiecywał, że będzie łatwo, ale obiecał, że będzie z nami przez wszystkie dni, co jest fundamentem autentycznego optymizmu. Twoja dzielność buduje się w małych gestach dobra, w codziennym powstawaniu po upadku i w uporczywym trzymaniu się nadziei. Stań prosto, bo masz za sobą siłę, która stworzyła wszechświat i która nigdy nie rezygnuje z walki o Twoje szczęście.

Prawdziwa odwaga rodzi się z kolan,

na których ufasz Panu

Litania do Matki Bliskości

Zapraszam Was do wspólnej modlitwy słowami „Litanii do Matki Bliskości”, którą napisałem z potrzeby serca, patrząc na wyzwania, z jakimi mierzymy się w dzisiejszych czasach. Chciałem, aby ta modlitwa była żywym i kreatywnym dialogiem, który językiem współczesnego człowieka dotyka naszych najgłębszych, codziennych tęsknot. Przynosimy w niej Maryi to, co realnie przeżywamy: lęk o jutro, wieczny pośpiech, samotność w tłumie, a także rany ukryte za sztucznym uśmiechem.

Wierzę, że te wezwania pomogą nam zatrzymać się w pędzie życia i otworzyć na uzdrawiającą czułość Boga, który nie stoi z daleka. Niech ta litania naszych czasów stanie się dla Was przestrzenią spotkania, ukojenia i odnalezienia nowej nadziei.

📍 Będzie mi bardzo miło, jeśli podzielicie się w komentarzach, które wezwanie rezonuje dziś z Wami najmocniej. Do zobaczenia w modlitwie! br. Piotr Kwiatek OFMCap

#MatkaBliskości #PiotrKwiatek #Modlitwa #Duchowość #Współczesność #Kapucyni

Screenshot

Ps 31.16

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

W Twoim ręku są moje losy: wyrwij mnie z ręki mych wrogów i prześladowców! (Ps 31,16).

Panicznie boimy się utraty kontroli, dlatego planujemy każdą minutę, próbując oszukać przeznaczenie i uniknąć konfrontacji z losem. Tymczasem prawdziwa wolność zaczyna się tam, gdzie kończy się nasze rozpaczliwe trzymanie steru własnego życia. Oddanie „losów” w Boże ręce to nie bierność, lecz najwyższa forma zaufania, że Twój czas nie jest mierzony tylko tykaniem zegara, ale rytmem miłości Stwórcy. Jezus na krzyżu powierzył swojego ducha Ojcu, pokazując, że nawet w rękach „prześladowców” ostateczne słowo należy do Boga. Twoi dzisiejsi „wrogowie” – stres, toksyczne relacje, lęk o jutro – tracą moc, gdy uświadomisz sobie, Kto trzyma Twoją przyszłość. Zdejmij ciężar świata ze swoich ramion i pozwól, by to On prowadził Cię przez burzę.

Twoja przyszłość jest bezpieczna,

bo nie Ty ją projektujesz

Ps 31.13

Z dzisiejszego psalmowego newslettera:

Zapomniano w sercach o mnie jak o zmarłym: stałem się jak sprzęt wyrzucony. (Ps 31,13).

Samotność w tłumie i poczucie bycia niepotrzebnym to plaga naszych czasów, gdzie człowiek jest wart tyle, ile jego ostatni projekt. Metafora „wyrzuconego naczynia” uderza w samo sedno lęku przed byciem bezużytecznym odpadem na marginesie sukcesu. Jednak w Bożej ekonomii to właśnie to, co świat odrzuca jako „wrak”, staje się kamieniem węgielnym nowej rzeczywistości. Chrystus stał się takim wyrzuconym naczyniem na krzyżu, aby nikt, kto czuje się zapomniany, nigdy nie był naprawdę sam. Twoje pęknięcia i rysy nie dyskwalifikują Cię – one są miejscami, przez które najpiękniej przenika światło zmartwychwstania. Nawet jeśli ludzie o Tobie zapomnieli, Twoje imię jest wyryte na dłoniach Boga na wieczność.

Bóg zbiera Twoje skorupy,

by ulepić z nich arcydzieło