Z dzisiejszego psalmowego newslettera:
Przywróć mi radość z Twojego zbawienia i wzmocnij mnie duchem ochoczym! (Ps 51,14).
Radość zbawienia. Nie zadowolenie z zarobków, czy adrenalina z rozrywki. Radość zbawienia – to coś fundamentalnie innego. To pewność, że Bóg mnie nie opuścił, że należę do Niego, że życie ma sens, mimo wszystko. Dawid wie, że zgrzeszył i stracił tę radość. Jednak pamięta, że kiedyś ją miał. I wierzy, że może ją odzyskać. To nie jest ucieczka w pozytywne myślenie. To realistyczna nadzieja oparta na relacji. Jezus mówił uczniom: „Radość moja niech będzie w was i radość wasza niech będzie pełna” (J 15,11). Nie obiecywał szczęścia bez bólu, lecz radość w środku burzy. Psychologicznie rzecz ujmując: radość to nie brak problemów, lecz głęboka orientacja egzystencjalna – poczucie, że mimo trudności życie jest darem, a ja jestem w dobrych rękach. Kiedy tracimy tę radość, trzeba mieć odwagę prosić: „Przywróć mi”. Bo radość nie bierze się z siły woli. Jest darem. Boża radość to nie ulotny nastrój, ale niewzruszona siła Twojego odrodzonego ducha.
Radość zbawienia nie bierze się z wyników – bierze się z Jego obecności.
