Z dzisiejszego psalmowego newslettera:
Przez wszystkie pokolenia upamiętnię twe imię; dlatego po wiek wieków sławić cię będą narody. (Ps 45,18).
Sobota domyka tydzień i zaprasza do pytania o coś większego niż lista zadań — o to, co po nas zostanie. Psalmista kończy pieśń obietnicą pamięci, która przetrwa pokolenia. W czasach, gdy wszystko jest ulotne jak relacja na Instagramie znikająca po dwudziestu czterech godzinach, ta obietnica brzmi niemal buntowniczo. Jezus mówił o kobiecie, która namaściła Go olejkiem — powiedział, że jej czyn będzie opowiadany na całym świecie, na pamiątkę tego, co zrobiła z miłości. To nie wielkie osiągnięcia zostają w pamięci ludzi, tylko gesty prawdziwej miłości, nawet te najdrobniejsze. Twoje imię też zostanie zapamiętane nie przez to, ile zarobiłeś, ale przez to, jak kochałeś. Ten tydzień się kończy — może czas zapytać, jaki ślad naprawdę po sobie zostawiasz.
Zostaje po nas nie to, co zdobyliśmy, ale to, jak kochaliśmy.
