Z dzisiejszego psalmowego newslettera:
Król pragnie twojej piękności: on jest twym panem; oddaj mu pokłon! (Ps 45,12).
To jeden z najbardziej czułych wersetów całego Psałterza. Bóg nie żąda – On pragnie. Różnica jest ogromna. Iluś z nas wyobraża sobie wiarę jako listę wymagań do spełnienia, a to zdanie mówi coś zupełnie innego: jesteś pożądany, nie jako sługa, lecz jako umiłowany. Święty Augustyn pisał, że serce człowieka jest niespokojne, dopóki nie spocznie w Bogu, a to pragnienie jest obustronne. Jezus w przypowieści o synu marnotrawnym pokazuje ojca, który wybiega naprzeciw, zanim syn zdąży wypowiedzieć przygotowaną skruchę (Łk 15,20). To nie jest religia lęku, to jest historia miłości, która czeka. Może dziś, zamiast pytać „czy jestem wystarczająco dobry dla Boga”, warto zapytać: „czy pozwalam Mu siebie pragnąć?”.
Nie musisz zasługiwać na miłość – wystarczy, że pozwolisz się kochać.
