Z dzisiejszego psalmowego newslettera:
Tyś najpiękniejszy z synów ludzkich, wdzięk rozlał się na twoich wargach: przeto pobłogosławił tobie Bóg na wieki. (Ps 45,3).
Ten werset uderza prosto w serce współczesnego człowieka, który godzinami poprawia zdjęcia i porównuje się z filtrowanym światem Instagrama. Biblia mówi coś odwrotnego: piękno nie jest owocem retuszu, lecz błogosławieństwa. Ojcowie Kościoła odczytywali ten werset jako proroctwo o Chrystusie – piękniejszym nie dzięki rysom twarzy, ale dzięki temu, co wypływało z Jego ust: prawda, miłosierdzie, uzdrowienie. Piłat powie o Nim „Oto Człowiek” (J 19,5), nie wiedząc, że patrzy na najpiękniejszego z ludzi, choć pobitego i znieważonego. Prawdziwe piękno rodzi się tam, gdzie usta głoszą dobro, a serce jest zgodne ze słowem. Możesz mieć zmęczoną twarz po nieprzespanej nocy i wciąż nosić w sobie ten rodzaj piękna, którego żaden filtr nie doda.
Piękno, które się liczy, nie mieszka w lustrze – mieszka w sposobie, w jaki traktujesz drugiego człowieka.
