Z dzisiejszego psalmowego newslettera:
Chcę błogosławić Pana w każdym czasie, na ustach moich zawsze Jego chwała. (Ps 34,2).
Poniedziałek rano. Budzik. Kawa. Lista rzeczy do zrobienia. I gdzieś w tym wszystkim – pytanie, które rzadko zadajemy sobie o świcie: co niosę na ustach na cały ten tydzień? Dawid napisał ten psalm nie z wygodnego fotela. Napisał go po tym, jak ratował się ucieczką, gdy udawał szaleńca, by przeżyć. Człowiek na granicy. I właśnie stamtąd rodzi się deklaracja tak zdumiewająca, że aż prowokacyjna:chcę błogosławić w każdym czasie. Nie „gdy będzie lepiej”. Nie „gdy minie kryzys”. Teraz. Z tego miejsca. Jezus mówił do swoich uczniów: „Niech wasze tak będzie tak, a nie – nie” (Mt 5,37). Jedno słowo, jeden wybór, jedna postawa – i to decyduje o tym, jak przeżyjemy dany dzień. Wdzięczność to nie naiwność. To świadoma decyzja, że nie dam się zdefiniować przez to, co mi dolega. To odwaga, by zobaczyć światło, zanim oczy przyzwyczają się do ciemności.
Wdzięczność nie jest reakcją na dobre życie – jest siłą, która tworzy dobre życie.
