Z dzisiejszego psalmowego newslettera:
Zapomniano w sercach o mnie jak o zmarłym: stałem się jak sprzęt wyrzucony. (Ps 31,13).
Samotność w tłumie i poczucie bycia niepotrzebnym to plaga naszych czasów, gdzie człowiek jest wart tyle, ile jego ostatni projekt. Metafora „wyrzuconego naczynia” uderza w samo sedno lęku przed byciem bezużytecznym odpadem na marginesie sukcesu. Jednak w Bożej ekonomii to właśnie to, co świat odrzuca jako „wrak”, staje się kamieniem węgielnym nowej rzeczywistości. Chrystus stał się takim wyrzuconym naczyniem na krzyżu, aby nikt, kto czuje się zapomniany, nigdy nie był naprawdę sam. Twoje pęknięcia i rysy nie dyskwalifikują Cię – one są miejscami, przez które najpiękniej przenika światło zmartwychwstania. Nawet jeśli ludzie o Tobie zapomnieli, Twoje imię jest wyryte na dłoniach Boga na wieczność.
Bóg zbiera Twoje skorupy,
by ulepić z nich arcydzieło
