Z dzisiejszego psalmowego newslettera:
Chcemy się cieszyć z Twojego zwycięstwa i wznosić sztandary w imię Boga naszego. Niech Pan spełni wszystkie twe prośby! (Ps 20,6).
To jest coś niesamowitego. Wspólnota cieszy się z czyjegoś zwycięstwa — zanim ono nastąpiło. Wznoszą sztandary, zanim bitwa się zakończyła. To nie jest naiwność. To jest wiara w najczystszej postaci — decyzja, żeby świętować nie dlatego, że już wygrałeś, ale dlatego, że wiesz, Kto stoi za Tobą. Współczesna kultura mówi: „Najpierw wynik, potem radość.” Psalm odwraca tę logikę. I Jezus robił dokładnie to samo. Przed wskrzeszeniem Łazarza „wzniósł oczy do góry i rzekł: Ojcze, dziękuję Ci, żeś Mnie wysłuchał” (J 11,41). Podziękował, zanim cokolwiek się stało. Dziękował, kiedy Łazarz jeszcze leżał w grobie. Jest jeszcze jedna rzecz, której nie wolno przeoczyć. Psalmista nie mówi „cieszę się z mojego zwycięstwa”. Mówi „chcemy się cieszyć z Twojego”. To jest radość wspólnoty za jednego człowieka. Ktoś Ci kibicuje. Ktoś macha Twoim sztandarem. Nie jesteś w tym sam.
