Z dzisiejszego psalmowego newslettera:
Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha, zapomnij o twym narodzie, o domu twego ojca! (Ps 45,11).
Brzmi to niemal brutalnie – zapomnieć dom ojca? Ale to nie jest wezwanie do wymazania przeszłości, tylko do dojrzałego kroku naprzód. Każdy z nas nosi w sobie „dom ojca” – stare lęki, rodzinne schematy, głosy z dzieciństwa, które mówią „nie dasz rady” albo „nie zasługujesz”. Psychologia przywiązania nazywa to koniecznością separacji, warunkiem zbudowania własnej, dojrzałej tożsamości (Bowlby, 1988). Jezus mówił podobnie, choć ostrzej: „Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien” (Mt 10,37). Nie chodzi o brak miłości do rodziny, ale o odwagę pójścia dalej, gdy Bóg wzywa cię do czegoś nowego. Ile razy utknąłeś w starym schemacie, bo bałeś się zawieść oczekiwania z przeszłości?
Dojrzałość nie polega na odrzuceniu swojej historii, lecz na odwadze, by z Bogiem budować dalszy ciąg własnej drogi.
