Z dzisiejszego psalmowego newslettera:
Ubodzy będą jedli i nasycą się, chwalić będą Pana ci, którzy Go szukają. «Niech serca wasze żyją na wieki» (Ps 22,27).
Psalm 22 nie kończy się w grobie. Kończy się przy stole. Ubodzy jedzą. Głodni są nasyceni. Szukający wreszcie znajdują. To nie jest bajka ani poetycka dekoracja — to obietnica, która realizuje się za każdym razem, gdy ktoś otwiera serce na Boga i pozwala się nakarmić. Jezus powiedział: „Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął” (J 6,35). Cały dramat tego psalmu — od krzyku opuszczenia przez poniżenie, samotność i desperackie wołanie — prowadzi do jednego zdania: „Niech serca wasze żyją na wieki”. To jest ostatnie słowo Boga nad każdym ludzkim cierpieniem. Nie ból. Nie śmierć. Nie zapomnienie. Życie — i to życie bez końca.
